vrijdag 12 oktober 2018

Plastic broek

2 jaar geleden kocht ik een broek. Een leren broek. Nouja, niet écht leer.
Een echt leren broek is redelijk prijzig en dat geld had ik niet.
Een look-a-like dus. Niks mis mee!

Leer heeft iets stoers vind ik. Punkers hebben vaak leer aan. Een leren jas met van die ijzeren punten erop. Uitstraling: wie doet me wat!
En popsterren hebben leer aan. Rock 'n roll! Hossa, gaan!

Dus tja. Ik wilde ook weleens stoer zijn en kocht in een webshop voor lange vrouwen een broek met stoere uitstraling.
Man kreeg een rolberoerte. 'Wat heb je nou gekocht!'
Ik trok me er niets van aan. Ik heb een leren broek schat en ik voel me er lekker in.
Ik combineerde de broek met een jeans blouse en paradeerde door de kamer.
Man schoot in de lach en deed dat iedere keer als ik de broek droeg.
'Heb je je plastic broek weer aan?' zei hij dan plagend. Daar ging ik niet op in, maar stak mijn tong uit.
Want hij had natuurlijk wel gelijk. De broek was niet van leer, maar van een of ander polyester spul.
De broek zat ook nog eens vreselijk warm, dus ik was ook wel weer blij als de broek weer de kast in kon.

En zo bedacht ik me gisteren dat ik wel weer de leren broek aan kon. Herfst in aantocht.
Ik had een dag therapie en na de eerste sessie liep ik naar het toilet. Ik deed de broek open en keek naar beneden.
Gil krijs schreeuw! Mijn broek was niet meer glad zwart, maar korrelig! Mijn broek was aan het ontbinden en niet zo'n klein beetje ook!
Ontdaan trok ik mijn lange blouse nog wat verder naar beneden en liep terug naar de huiskamer en zag dat op mijn stoel ook allerlei zwarte korreltjes lagen.
Iedere keer dat ik op een stoel had gezeten, moest ik de stoel enigszins afvegen.


Dramatisch.
Het einde was gekomen van mijn stoere look. De leren broek. Plastic. Nouja.
De stoere look eindigde in de grijze container voor plastic.
Had Man toch gelijk......


vrijdag 10 augustus 2018

Dat lijf, dat mooie lijf. (blog 100)

Toen ik 23 was, was ik net als nu 1.89 lang en ik woog 63 kilo.
Kledingmaat 36, een heel lang slank lijf dus. Toch was ik niet tevreden met mezelf. Ik schaamde me voor mijn lijf, ik vond mezelf veel te lang. Altijd problemen met kleding en in mijn werk als verpleegkundige moest ik herenbroeken aan. Die voor de dames waren uiteraard te kort. 
Als ik op het strand lag of liep, probeerde ik een beetje in elkaar te krimpen om zo korter te lijken. 
Er is een foto waarop ik sta in een groene bikini op een spierwit strand in Griekenland. 
Wauw! denk ik nu als ik naar die foto kijk, wat een lang strak lijf! 

Ik leerde Man kennen en toen ik ruim 26 was, trouwden we en gingen we samen in 1 huis wonen. 
Het leven was fijn samen en dat resulteerde in lekker eten en snoepen.
In een jaar tijd kwamen we beiden 10 kilo aan, in mijn geval totaal geen probleem. Een gezond BMI.
Denk je dat ik blij was met mijn lijf? Welnee. Nog steeds te lang, te dun, te knokig, te.....
Ik had een laag zelfbeeld. Anderen waren altijd beter en mooier. 
Tegenwoordig heet dat bodyshaming, maar jezelf afkraken is van alle tijden. 
Het gras is altijd groener bij de buren of in dit geval stond die groene bikini altijd beter bij een ander. 

Ik ben nu 47 en als ik terug kijk naar die vrouw van 27, 37, 46 jaar, dat doet het me pijn als ik me realiseer hoe mooi die vrouw toen was, maar hoe ongelukkig met zichzelf. 
Ik ging dat lijf wat mijn thuis zou moeten zijn, verbergen in een badpak met print. Met t-shirts eroverheen. Ik droeg 2 kinderen en door medicatie kwam er nog 10 kilo bij. 
Nog steeds een gezond BMI, maar toch was mijn lijf niet oké. 
Wonen in mijn lijf, was iets wat ik niet kende. Dat lijf wat elke dag weer presteert en wat me draagt, dat beulde ik af. 

In het afgelopen jaar ben ik wat meer gaan leren voelen in dat lijf. Nog steeds voel ik angsten er doorheen razen, maar ik ben wat meer gaan houden van mezelf. 
Er is wat meer rust gekomen in de manier waarop ik naar mezelf kijk. Toegegeven: er zijn nog steeds momenten dat ik mijn buik inhoud, maar het hoeft niet meer perfect. 

Na 14 jaar heb ik weer een bikini gekocht. Ik ben blij met hoe ik eruit zie op het strand. 
Ik kijk om me heen en zie bijna geen perfect Instagramwaardig lijf. Iedereen heeft z'n imperfecties.
grote billen, blubberbuiken, striae op de benen, grote borsten, kleine benen, flaporen, fronsrimpels......
Wat zijn we verschillend en divers! Geen mens hetzelfde! Allemaal doen we ons best om te leven in ons lijf en leven.
De zon schijnt op mijn hoofd en ik besluit om mijn buik niet meer in te houden. Mijn hoofd rechtop.
Hallo mensen, hier ben ik!


Ik weet wel: jij kijkt nu naar mijn foto en denkt: dat valt ook wel mee, mijn lijf ziet er veel minder goed uit. Maar dat is nu net het punt: het gaat erom dat we allemaal blij zijn met hoe we eruit zien.
Dat geen medium ons voorschrijft hoe vaak we moeten sporten of hoe strak ons lijf eruit moet zien.
Het gaat erom dat we de diversiteit van ons mensen, vrouwen vieren. En dat dát hetgeen is wat ons verbindt met elkaar!



dinsdag 17 juli 2018

Pil eraf, pil erbij

Na de laatste behandeling bij de orthomanueel arts -degene die ontdekte dat er nog 6 van de 24 wervels van mijn rug recht stonden - zei hij dat ik nu wel naar de huisarts kon om over mijn pijnstilling te praten.
De ontstoken zenuw in mijn rug kwam zeer waarschijnlijk door mijn scheve rug en nu mijn rug weer mooi recht was, zou theoretisch gezien de pijnmedicatie afgebouwd kunnen worden.
De huisarts gaf complimenten over mijn vlotte manier van lopen en  maakte een afbouwschematje.
1 voor de morfinetabletten en 1 voor de medicatie die de zenuwprikkel naar de hersenen dempt. De enige manier om die afschuwelijke zenuwpijn van mijn rug aan te pakken.

Op internet had ik al bekeken wat voor medicatie ik slikte en de laatste, pregabiline bleek een medicijn te zijn wat ook wordt voorgeschreven bij epilepsie en angststoornissen.
Oh. Nouja. Mijn pijn was verdwenen daardoor, halleluja voor de pregabiline.
Ik vroeg de huisarts om een schema wat langzaam afbouwt, omdat ik een angststoornis heb en sterk reageer bij de afbouw van medicatie. Wat dan ook.

Geen probleem lachte hij en maakte een schema waarbij ik in 3 weken de medicatie zou afbouwen.
Bij de apotheker vroeg ik voor de zekerheid na of dit schema oké was, de apotheker had niet veel ervaring met deze medicijnen maar volgens hem was dit goed.
Eigenwijs als ik ben, nouja: ervaringsdeskundige, besloot ik de afbouw in 4 weken te doen, per pil een week.

Dat leek goed te gaan, steeds had ik in het begin als ik een pil stopte, hartkloppingen, stress gevoel, dizzy zijn maar dat kon ik nog wel rationaliseren. Pil eraf = afkickverschijnselen = gaat over.

En opeens op een zaterdag, voelde ik weer een angstgolf door me heen gaan. Uit het niets. Beangstigend. Rustig aan! probeer ik mezelf in te praten, gaat voorbij.
Maar er ontstaat onrust in mijn hoofd, wat gebeurt er? Ga ik weer een dip krijgen? De dag erna is verschrikkelijk, ik ben doodmoe, geen energie om ook maar iets te doen en mijn gedachtes malen maar door met 1 uitkomst: dit komt niet goed, dit komt niet goed ondanks lieve berichten van verschillende mensen.
En zo gaan de dagen voorbij, mijn verjaardag vier ik in eenzaamheid (verdrietig door alle 'fijne dag' wensen) en op donderdag moet ik mijn feestje voor zaterdag cancelen.
De angsten jagen maar door mijn hoofd, hoe kan ik in vredesnaam zo op vakantie? Dit wordt een herhaling van vorig jaar, een crisis, niets kunnen, stijf van angst in de hangmat. Hoe moet ik de traumatherapie gaan beginnen straks?

Ruim anderhalve week later ben ik met Man bij de psychiater. We kijken terug naar wat er gebeurt is en al pratende komen we tot de conclusie dat de 3 intakes bij het Traumacentrum genoeg open gehaald hebben om van alles te triggeren, maar dat het grootste probleem ligt bij de snelle afbouw van jawel: de pregabiline.
Wat is wijsheid? Ik moet nog minstens een aantal weken wachten totdat de therapie begint en ik ga me eerder slechter dan beter voelen.
Een optie is het ophogen van de medicatie die ik slik of de pregabiline weer slikken. Op die manier kom ik de zomer door en kan ik straks met de specialisten van het Traumacentrum weer verder overleggen.
De nodige tranen vloeien, maar ik neem de beslissing om de medicatie maar weer op te starten.
Het gevoel wat ik nu heb is afschuwelijk en het lukt me niet om eruit te komen, zelf.

Ergens voel ik een nederlaag. Nog een pil erbij. Voor mijn angsten en om te slapen slik ik er nu 4. 4!
Maar wat moet ik? Ik moet nog door tot de therapie begint en tot die tijd...overleef ik.

Op  de website van de Stentor lees ik dat de wachttijden voor psychische hulp  nog steeds te hoog zijn, de wachttijden zijn zelfs gestegen voor oa patiënten met jawel: angststoornissen.
Ik ben 1 daarvan.
Ik kan nu alleen nog maar hopen dat de therapie me gaat helpen en dat ik de zomer goed door kom.
Ik voel me ondertussen weer iets beter na 5 dagen weer de medicijnen te slikken.

Hopen dat het dan ook mooi weer is op Texel.... zei ik met een cynische grijns want tja: mijn foute humor neem je mij (en mijn lieve Man niet af).










maandag 18 juni 2018

Haast om te leven

Ik las ergens een quote:
There is purpose in your season of waiting. 
Vrij vertaald voor mij: er is betekenis in de tijd dat je wacht.

In de afgelopen maanden werd duidelijk dat de GGZ waar ik naar verwezen was, niet de juiste plek is. Men vertelde me dat de juiste expertise niet aanwezig was en dat ze huiverig waren om met me aan de slag te gaan in gesprekken.
De vraag die centraal lag, was of ik wel 'genoeg grond onder mijn voeten had'. Oftewel: kon ik traumatherapie aan?
Mijn psychiater kwam met de suggestie om me door te verwijzen naar een derdelijns GGZ instelling, een Traumacentrum met veel expertise in PTSS en trauma.
Na lezen, praten en dubben besloot ik daar voor te gaan.

En toen bleek er een wachtlijst te zijn. Niemand kon duidelijk aangeven hoe lang. En dat frustreerde me. In mijn hoofd maakte ik steeds berekeningen over wanneer ik dan kon starten, hoe dat voor of na de zomervakantie zou zijn, of er dan wel genoeg informatie zou zijn voor de Ziektewetuitkering....

In de tussentijd liep mijn contract af bij mijn werkgever, waarmee ik in goed overleg had besloten om het contract niet te verlengen. Het re-integreren stopte en ik nam afscheid.
Verbazingwekkend genoeg miste ik het werk niet. Sterker nog: ik was opgelucht dat de druk van werk opbouwen weg viel. Ik kreeg lucht om rond te lummelen, met beton te spelen, voor me uit te staren..... en na 6 weken merkte ik dat ik meer energie kreeg!
De angsten bleven weg en er vielen steeds meer kwartjes op zijn plek. Tussen de angsten door en de paniek speelde ook een burn out mee.

Mijn leven moest on hold. Geen grootse doelen, maar rust.  Rust in mijn hoofd en in mijn lijf.
Ik merkte ook dat de rugpijn door een ontstoken zenuw niet meer aanwezig was en het lukte me zelfs om pijnmedicatie af te bouwen.

In mijn haast om te leven, om zo gauw mogelijk verder te kunnen vergat  ik steeds weer dat het oké is om te wachten. En dat die tijd juist kostbaar is.
Dat deze periode me juist de mogelijkheid geeft om vaste grond te krijgen en straks een intensieve therapie aan te kunnen.
Als ik wacht, sta ik niet stil. Mijn leven staat niet stil, het vertraagt alleen maar. Dit geeft mogelijkheid tot herstel, tot opbouwen. En dat is nu de betekenis in mijn wachten. 
Inmiddels heb ik de eerste gesprekken gevoerd en over een aantal weken komt er een advies.
Dan volgt een zomervakantie en daarna ga ik starten. In rust.

En zo zoemt regelmatig de vraag door mijn hoofd die God zacht aan me stelt:
Wat doe je met de tijd die je gegeven is?  

woensdag 31 januari 2018

De droom, de Kitchenaid en de nachtmerrie.....

Ik ben gezegend met een Man die graag in de keuken staat en daar naar hartenlust kookt en bakt.
Vooral dat bakken mag hij graag doen en al meerdere keren keek hij likkebaardend naar het programma Heel Holland Bakt en in het bijzonder naar de apparaten daar in de keuken.
Een Kitchenaid. De keukenmachine.
In het programma hebben ze van die kekke kleuren en daarbij is de machine ook nog robuust en stoer om te zien.
Staat ook leuk op ons aanrecht had Man bedacht. Maar wat zijn die apparaten duur in aanschaf! Ja onverwoestbaar zeker, dus dan heb je ook wat.
Enfin.
In een huishouden met 2 pubers is er altijd wel iets anders wat voorrang heeft op een keukenmachine.

Maar daar is ook Marktplaats en staat de apparaten te kust en te keur. Nog steeds stevige prijzen of potentiële kopers die de prijzen opdrijven, maar altijd goedkoper dan een nieuwe.
Ik zat regelmatig te speuren op Marktplaats, wie weet was er 1 dichtbij die betaalbaar was?

Op een goede dag spotte ik een zwarte in Rotterdam. €295. Slik. Een hap geld, maar aanvaardbaar in prijs en een geweldige verrassing voor Man.
Ik vroeg een Vriendin die in Rotterdam woont, of ze de machine wilde ophalen en versturen naar mij en dat wilde ze.
Vriendelijke berichtjes met de verkoopster gingen heen en weer en op 11 december arriveerde een grote doos! Hoera!
Man kreeg de eer om de doos uit te pakken en op het aanrecht te zetten. Licht uit en geluid aan!

Standje 1: het geluid van een F16 die door de geluidsbarrière gaat......
en zo tot stand 10.

Ai. Dat klonk niet goed! 'Misschien komt het door de kou en moeten we 'm even laten staan', opperde ik wat onnozel.
Man begon te mopperen en zei lelijke dingen.
Wat we ook deden, de Kitchenaid bleef idioot veel geluid produceren.
Ik appte Vriendin of de verkoopster de machine nog had gedemonstreerd, Vriendin schrok en zei: 'nee, dat ging helemaal niet daar (driehoog achter, eenzame mevrouw) en nu voel ik me lullig dat ik geen demonstratie heb gevraagd'.
Dat begreep ik volledig, ik had er ook niet om gevraagd, sterker nog: ik was weer eens volledig uitgegaan van het goede van de mensheid.

En daar zaten we. Veel geld armer en een machine die kapot was. Ik stuurde vriendelijke berichten, vervolgens boze berichten en nog later een dreigend bericht naar de verkoopster, maar die reageerde uiteraard niet meer.
'Misschien moeten we 'm laten nakijken bij zo'n kookwinkel in de stad', zei ik tegen Man, maar volgens hem 'kostte dat nog veel meer dan we hadden betaald', dus hij toog naar een 'Manus van alles winkel' waar aardige mannen beloofden hun best te doen.

De berichten werden steeds droeviger. De machine was van een wat ouder type en het was de motor die kapot was en ze gingen proberen om een motor te bestellen via 1 van hun leveranciers.
Het uiteindelijke oordeel was dat de motor niet meer te bestellen was en de Kitchenaid toch echt kapot was.
Ja en ik nu dus ook. Ziek was ik er van. €295 door de neus geboord.

Man dacht nog weer eens na. 'Als ik nu toch nog eens die kookwinkel in de stad bel', zei hij peinzend. Bij de kookwinkel was hij van harte welkom.
En toen gebeurde het wonder. In de kookwinkel bekeek men de machine, zocht het serienummer op in de computer en wat bleek: de machine was ongeveer 5 jaar oud en er zat garantie op!
De machine werd opgestuurd en kosteloos gemaakt!

Een week later zei Man blij: 'je mag morgen de machine ophalen' en ik reed de volgende morgen onmiddellijk naar de kookwinkel. Gemaakt en nul euro aan kosten.
Een nachtmerrie die toch een droom werd. De Kitchenaid staat te shinen op het aanrecht en de motor zoemt als een naaimachientje.

Man is blij. Ik ook.
Mijn vertrouwen in de mensheid is weer een beetje opgekrikt......







zaterdag 30 december 2017

Gewoon een nieuwe dag. Omkijken en vooruit kijken.

.
Zo aan het einde van 2017 ga ook ik terug kijken op het afgelopen jaar. Zeer tegen mijn zin, ik ben er ooit mee opgehouden, dat terug kijken en evalueren. Just another day, dat nieuwe jaar.

Maar dit keer voelt het anders. Dit jaar was een coming out voor trauma wat al zolang dwars zat en ergens verborgen in mijn lijf.
Een jaar waarin veiligheid en onveiligheid een belangrijk thema werd.
Er begonnen en beginnen nog steeds puzzelstukjes op de plek vallen en het heeft prioriteiten doen veranderen.

Een paar dingen die ik graag met je wil delen.
"Dat is misschien wel een van de oerneigingen van de mens: hoe kan ik ontsnappen aan het doodgewone. En er zit iets onder, namelijk het geniepige gevoel dat dit leven het niet kan zijn, niet genoeg, niet alles. Er moet meer zijn, het moet perfecter zijn, grootser".
-> Ik heb dagen met deze blog in mijn hoofd rond gelopen. Ontevredenheid met mijn leven. Is dit het? Dit vechten, dit doorgaan, weer een dip, weer het verdriet waar ik mijn gezin mee opzadel.
Woest werd ik er soms van. Waar zijn de slingers en de fanfare?
Creatov beschreef in een blog net voor kerst dat God te vinden is in het doodgewone, in wat voor handen ligt. Waar zoek ik God?
"Ik vermoed dat ik en jij hem veel te vaak over het hoofd hebben gezien. Misschien herken je hem niet, omdat hij verborgen zit in de ander. Misschien herken je hem niet, omdat hij verborgen zit in het gelukkige toeval. Misschien herken je hem niet, omdat hij verborgen zit in de aandachtige verbinding met de ander. Misschien herken je hem niet, omdat hij verborgen zit in de zorg voor wat stuk is. Misschien herken je hem niet, omdat hij verborgen zit in je alledaagse, gewone, en misschien wel saaie leven".
Nog steeds peins ik erover, maar ik merk dat deze denkwijze me stukje bij beetje veranderd. God zien in het gebrokene, in mijn verdriet maar ook in het zorgen voor mijn gezin, in de bruine boterham, in ....... alles. Niet langer op zoek naar de kick, naar grootsheid maar geluk vinden in het kopje koffie bij mijn therapeut. Ook daarin.

-> Ik las het magazine Precious en beloved deze zomer, voornamelijk in zuid-Frankrijk waar ik me zo rot voelde en de hangmat een fijne cocon was. Een van de hoofdstukken heet Dromen en ambities en kwam de vraag: waar droom jij van? Het bleef leeg, de ruimte waar ik van alles kon neer pennen.
Ik kwam tot de ontdekking dat ik ergens ben gestopt met dromen, uit een soort pessimisme: het wordt toch niks. Fatalisme.
Zou ik het nu moeten invullen, dan zou het nog lastig zijn, maar toch. Het confronteerde me deze zomer dat ik nooit meer denk aan mijn droom over een eigen kringloopwinkel met een ruimte voor mensen die niet mee kunnen draaien in de maatschappij en graag ergens in een stoel willen ZIJN.

-> Sinterklaas? Hé nee, geen zin meer in zeiden Zoon en Dochter dit jaar, wij willen cadeautjes met kerst! Oh. Hoe doe je dat dan, vroeg ik. Tja, dat wisten zij ook niet.
Het werd ruimte voor een nieuwe traditie. Cadeautjes onder de boom, die in de dagen ervoor eronder komen te liggen. Voorpret. Hoe mooi, een nieuw ritueel voor alleen ons gezin.

-> En met die nieuwe traditie kwam de onvermijdelijke vraag: wat wil je dan hebben? Dan blijk ik voor de anderen een aantal dingen te verzinnen, maar voor mezelf niet.
Ach riep ik nog, doe maar een uitbreiding van het servies. Nee mam, zei dochter streng: vraag nu eens iets voor jezelf, echt helemaal voor jou.
Ik werd er stil van. Weer die vraag: wat wil ik dan. Altijd maar weer die vraag die terug komt en waar ik zo vaak het antwoord naar moet zoeken: wat wil ik dan?
Het werd het mooie magazine van Liefke. Klein beginnen.....

Hoe ga ik 2018 in? Dankbaar. Herstel heeft ingezet door een goede behandeling voor mijn angst.
Nog net in de laatste week van 2017 heb ik een stapje gemaakt richting werk.
2018 wordt niet groots of meeslepend. Het goede ligt voor mijn voeten, in het alledaagse.

Ik wens je hetzelfde.










woensdag 29 november 2017

DromenWakkerwordenDromen

Sinds de toestand van afgelopen zomer slik ik extra medicatie, om wat rust in mijn hoofd te houden.
Als bijwerking kan men nachtmerries krijgen. Die heb ik gelukkig niet, maar ik droom wel. Heel veel. De gekste dingen. Een voorbeeld.

Ik lig in bed en word wakker. Man ligt naast me en ik schrik: hij is jarig vandaag en ik heb er totaal niet aan gedacht om cadeautjes voor hem te kopen! Ik biecht het aan hem op, maar hij is niet boos!
'Geeft niet, ik had net gisteren 2 cadeau's voor mezelf gekocht'. Op de grond staat een schoenendoos met daarin leren instappers met veters. Type college schoenen die hij nooit zou dragen.....

................

En dan word ik wakker. In de slaapkamer in het huis waar ik ben opgegroeid en ik schrik: Man is jarig vandaag en ik heb geen cadeautjes gekocht voor hem! Ik zeg het tegen hem en zo gek: er staat een schoenendoos op de grond. Man zegt dat het niet erg is, want hij had gisteren nog 2 cadeaus voor zichzelf gekocht, waaronder die schoenen.
'Oh ja', zeg ik met een grijns: 'die oudroze college schoenen'. Man wordt geïrriteerd, 'dat is geen oudroze!' zegt hij.
'Jawel, dat staat op de zijkant van de doos'.
Man weer: 'nu moet je ophouden, want zo wordt het nooit wat'.
Nu ben ik geïrriteerd, wat wordt nooit wat?!

................

Ik word wakker en denk opgelucht: nouja zeg, wat een vreemde droom, Man is helemaal niet jarig want het is bijna Kerst!
En dan sta ik plotseling in de badkamer van mijn ouderlijk huis voor de wastafel, Man staat rechts van me en links staat een mevrouw van de thuiszorg. Bijzonder dat je dat meteen weet in je droom.
Ik ben bezig met gel in mijn handen en dan gooit de vrouw van de thuiszorg zomaar een overhemd in de wastafel. Ik word boos, doe mijn hoofd omhoog en kijk in de spiegel.
Huh, dat is vreemd, ik heb opeens kort haar in laagjes?

....................

Ik doe mijn ogen open. Een geluid in de slaapkamer. Man staat naast mijn bed en buigt zich voorover en geeft me een kus. 'Tot vanmiddag hè' zegt hij. Ik mompel of hij de autosleutels thuis laat en hij grinnikt: 'echt niet'.
Dan komt Dochter achter hem aan, ook zij geeft me een kus en zegt: 'dag mamsie, ik ben om 13.00 thuis uit school hoor'.
Ik hijs mezelf omhoog in bed en kijk met 1 oog open om me heen. Ik lig echt in het fijnste bed van de wereld in mijn eigen volwassen huis.
Zoon kijkt om het hoekje. Ik kreun tegen hem: 'ik kom er zo uit hoor'.
Hij glimt: 'jahaa want jij brengt me naar mijn stage'.

Na deze parade van lieve mensen realiseer ik me dat ik echt echt wakker ben.
Man is nog lang niet jarig, maar het is wel bijna Kerst!